Eindelijk, éindelijk die grenzen open.

Dácht ik het niet… Gaan vanaf 15 juni de grenzen open, hebben wij nog geen vakantie, en dat duurt ook nog wel even.

Dráma…werkelijk waar. Ik had er iets voor over zeg om dat huis eens te kunnen omarmen. Ik vind het een meisje, heb ik al vaker gezegd. Joost mag weten waarom, maar ik ken er menselijke eigenschappen aan toe. Jawel Zie het al helemaal voor me. Al die Fransen met een tweede huis richting La Ribière. Hun huis verzorgen en hun tuin. Ons huis blijft met de armen over elkaar eenzaam wachten tot 23 juli. Althans ik dénk dat we niet eerder zullen kunnen gaan. Misschien plan ik m’n cliënten wel weer uit..Zonder Willem naar Ribière…Gemeen hè?

Wat zal het een rotzooi zijn. Kan ik wel een beetje tegenop zien. Eén van onze kinderen, met gezin, was van plan de eerste week van de vakantie bij ons door te brengen. Alles in het kader van Corona, te laat om te boeken, uhm…en uh ..uhm.. Van dat plan stapten ze al snel af toen duidelijk werd dat er zwáár lichamelijke arbeid zou moeten worden verricht.

We gaan het zien. De bedoeling was eigenlijk dit jaar regelmatig af te zakken naar Ribière en dan in de zomer richting het zuiden. Naar Séte. Daar hebben wij ons hart wel aan verpand. Ik zou daar graag ‘een appartement willen hebben’. Maar de prijzen liggen daar zo hoog, dat het nog wel even duren zal. Komen zal het er natuurlijk. Net als Ribière zal dat wel een 10 jaren plan zijn.

Voor dat wij dat huis daar kochten zijn we heel Frankrijk door geweest. Op vakantie en ondertussen zoeken naar een huis. Ik kan me nog herinneren dat we door ‘onze streek’ reden, en Willem iets gromde in de trant van : ‘Ik zou hier nog geen klomp willen hebben staan.’ Zal ook wel niet want het toeval wil dat er 2 klompjes van onze muur verdwenen na verloop van tijd. En geloof me, die zijn niet zelf van de muur gesprongen, maar waren zwaar verankerd…

Daar vertel ik nog wel eens over.

Delen? Leuk! Dank je wel.