Frankrijk La RIbière

De boom…

Hier maar eens een berichtje uit La Ribière, het gehucht in Zuid- West Frankrijk, waar wij ons ‘buitenhuisje’ hebben. 

We zijn net terug van een heerlijke vakantie. Voor ons is het natuurlijk gewoon een thuis, voor anderen een vakantie huis.

Oude acacia

Naast ons huis staat een boom die gevaarlijke afmetingen gaat aannemen. 18 meter hoog, en zo breed dat de takken boven ons huis hangen. Het blad zorgt voor gigantisch veel troep, en mos tiert er welig. Tijd om het ding te laten weghalen. Eén grote harde storm en wij kunnen de boom via het raam in onze slaapkamer verwelkomen.

Hulptroepen.

Hulptroepen worden ingeschakeld, De loco burgemeester ( vrolijke man op klompen) regelt een boer met een tractor in een naburig gehucht. De volgende ochtend vroeg staat er een verroest wit wagentje met vrolijke man plus zoon aan onze voordeur. Wildvreemd, maar toch wordt er al volop gezoend. Koffie wordt gretig gedronken, onze voorraad stroopwafels geplunderd. En ja hoor, ze willen gerust een pakje meenemen. Dan..naar de boom.. Heftig en driftig wordt de situatie bekeken, opgemeten en ongerust besproken. Ik zie de bui al hangen.’Tja, nee, groot, en hoe moet dit”. Opeens merk ik dat zij een hond hebben meegenomen, die achter in het roestbakje zit. Niets vreemds aan. 

Tót ik merk dat het hondje bovenaards krachten heeft, en zelfs de achterdeur open. En wie komt daar wild gebarend uit..? De échtgenote…Zit al een half uur in de auto, zonder koffie of koek, in de brandende zon. Dát dan weer wel. ‘Kom maar snel mee naar binnen, even water innemen’ whahaha..

Ik ben maar een eindje verderop in de berm gaan zitten. 'Laat de mannen maar aan het werk gaan'.

De boer vertelt dat hij het met zijn broer zal opnemen, en als er zaterdag 2 tractoren voor de deur staan, zal de klus worden geklaard. Woensdagochtend….pet achterstevoren, serieuze zoon. ‘Nee, te gevaarlijk, ze zijn niet verzekerd, durven het niet aan, en moeder zag het ook niet zitten’. Eerlijk verhaal gelukkig. Dat is fijn.

Professional

Straks in Nederland zal ik gebeld worden door een professional die een offerte gaat uitbrengen. Maar met een krat bier en inruilen van het hout zijn we er niet begrijp ik. Wij gaan ons vakantiegeld maar reserveren. Ontzettende hartelijke mensen, niks geen gezeur van ‘ik praat niet met je, leer eerst maar eens fatsoenlijk frans’. Doorgaans geven wij aan helpende handen, die altijd alles voor niets willen doen, een fles Pastis. De ellende is nu dat ze al jaar en dag denken dat we rijk zijn 🙂  Geeft niets, heeft ook zo zijn charme haha. Over een paar weken gaan we weer richting La Ribière. Rust, weinig winkels zodat je niet van je geld af komt, leuke mensen. Ik ben er gelukkig.

Kijk, dit troffen wij aan toen wij 2 maanden later de schade bekeken. En nee.. Het lijkt niet erger dan het is. maar daar vertel ik nog over...

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *