Frankrijk La RIbière

Chateau Meiland

Vol goede moed stapten wij in de auto. Google maps ingesproken, starten en op weg. We kennen die streek niet echt. Wonen op 95 kilometer afstand, maar komen daar eigenlijk nooit. Komt goed uit. Wij zijn fervente brocante bezoekers. Op tv hadden wij de brocante gezien waar de familie Meiland zich helemaal uitleefde. Dus daar willen we ook nog een kijkje nemen.

 

Zo ‘n 20 kilometer voor Limoges betrok de lucht. Pik- en pikzwart en de hemel brak. . Gelukkig klaarde het snel op, en dan is Limoges echt leuk. Na na een paar kilometer gaf de navigatie aan linksaf te gaan. Het duurde niet lang of wij herkenden de streek. Natuurlijk zou je zeggen, want ik vergaap me iedere maandag aan dit spektakel. En doodzenuwachtig écht waar.

 

Op een gegeven moment reden we ongemerkt een landgoed op. Het leek totáál niet op wat ik me herinnerde van tv. Maar goed. Wij rijden door, en een aardige meneer staat ons op te wachten. De eigenaar van dit landgoed zo bleek. En de buurman van Chateau Meiland. Na enige tijd vertelde hij dat hij ‘de kleinzoon van was’, ( de vorige eigenaar, die geen warme gevoelens koestert voor Martien en co) en dat zijn land aan dat van Meiland grensde. Joost mag weten waarom, maar hij vond mij aardig. En omdat ik frans sprak, en hem de hemel in prees, zei hij dat we gerust over zijn land verder mochten tot aan de grens van zijn terrein. Nog even roepend dat zijn naam ‘Hubert Marillaux’ was. Als wij dat noemden zouden wij met open armen ontvangen worden…Wist ik veel. Als je het begin van de serie niet hebt gezien weet je niet dat deze families niet bevriend zijn.

Achterkant Chateau Meiland

We naderden het eind van zijn terrein en ontwaarden een heel klein hekje. Je weet dus dat je dat niet ongevraagd betreden mag, en dat deden we ook niet. We liepen een eindje zenuwachtig langs de grens. Zagen het Chateau en maakten een foto. Een meneer en mevrouw naderden ons. Wij dachten eerst nog: gasten. Maar nee. ‘Bekende mensen hunters’. Waren zomaar het Chateau binnen gegaan en hadden Erica aangesproken. Die was daar blijkbaar niet van gediend. ‘Wat een rotwijf, en ze zijn zeker ‘binnen’ en ik sprak pas ook al iemand die hem tegenkwam, en toen was het ook al een zeikerd en eigen schuld hadden ze maar geen bekende Nederlanders moeten worden en bla bla bla’ Echt onbeschoft vond ik. Ik kan me ook goed voorstellen dat de familie Meiland geen feestneus op zet bij al die nieuwsgierige mensen. Maar toch..De vrouw kwam ons zwetend van chagrijnigheid tegemoet. Samen met haar man, die met een stok liep, en niet zo snel kon meekomen.

De verlichting van het Chateau gekocht bij de brocante

Staan we daar, komt Martien er aan. Schreeuwend en bijna scheldend. En nu even opletten en proberen voor de geest te halen hoe de man praat.
‘Wat dóen jullie hier, Gaaaaa wéggggg. Zijn jullie nou helemaááál gékkkk geworden?’ Afwerende, bezwerende, handen alsof we een vreselijke ziekte kwamen verspreiden. Hij had nog nét geen kruis en knoflook voor zich waarmee hij ons op afstand probeerde te houden.

Ik zeg nog: ‘Maar meneer, wij hebben toestemming van meneer Hubert’, Fout, helemaal fout. ‘Hubert… Hubért? Je liégt je liégt , je staat op het terrein van de búúúrrrman. ‘Ja dat weet ik’ piep ik, Dat mocht”. ‘Ga weggggg…vréselijke mensen, wéééggg’ Zwaaiend met dat lange magere lichaam stoof hij richting het chateau. Je zag die lok van dat haar nog meewaaien. Ondertussen zijn shawl op de zijn typerende manier over z’n schouder gooiend. Ook geen wonder dat ik het chateau niet herkende. We stonden aan de achterkant, waar normaal geen vréselijke mensen kunnen komen. En ja, het klopt, die foute lampen staan inderdaad op het terras. Waar overigens niemand zat. Het begon te regenen haha.

Op tv leek het allemaal zo netjes afgewerkt. Van binnen moet het prachtig zijn hoorde ik van de buurman.

Trouwens bij de brocante heb ik een héle móóóóie Chateau waardige hele grote kruik gekocht. Zou daar mooi op het terras staan.
En weet U wat het érgst is..?
We kwamen voor Erica..
Ik vind hém niet eens leuk.
Hoor ‘ t hem zo zeggen:’ Nou, ik vind U ook niet leuk eigenlijk…nee..’
Hahah

Prachtige kruik, zelf gekocht brocante Limoges

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *