Bezuinigen tot kunst verheffen

Ttsss…..Duur alles, de laatste tijd.

Maar een paar tips om te bezuinigen heb ik overigens wel. En niet bepaald bezuinigingen van mijn kant. 

Honderd jaar geleden schijn ik een contract getekend te hebben als onbezoldigde alfa hulp, voor onbepaalde tijd ook nog. Zo langzamerhand sloop dat er in. Af en toe werd mij een theedoek toegegooid. ( Al het goede zal U toegeworpen worden). Hij kon niet weten destijds dat ik al snel nadat de inkt op het contract droog was, het eenzijdig heb ontbonden. De voorwaarden dan. Ijdele hoop bleek achteraf.

Ik heb vast wel eens verteld dat wij een ruïne hebben in Frankrijk. Daar moest worden geklust. Op zich was het direct bewoonbaar. Maar dan niet zeuren omdat je op een emmer in de schuur moest poepen. Willem was daar heel handig in. Met alles overigens. Makkelijk hoor. Je wordt er ook een beetje lui van. Want wat je niet kunt hoef je ook niet te doen.. hoopte ik. In de schuur stond een emmer, plastic zak er in met een paar kranten. Steeds wanneer je daar iets had gedaan even afdekken met een krant hahahah. Willem had de taak op zich genomen dat s’avonds te legen in de gezamenlijke afvalbak…In een dichtgeknoopte vuilniszak.

Het heeft wel even geduurd eer we werden geaccepteerd in het gehucht. Het was trouwens toch wel wennen. Andere gewoonten, andere taal. Het eerste wat ik leerde was een enorm scheldwoord, waarvan mij was verteld dat het ‘Goedendag’ betekende. En nee..Dan hebben we het niet over ‘Merde’.. Ik kan U vertellen dat ik een week lang scheldend en rochelend door het dorp gelopen heb. Mijn man heeft trouwens ook behoorlijk bezuinigd op een lastdier, een muilezel, tijdens het klussen. Heb ik ook voor getekend. kom hier nog uitgebreid op terug. Mocht iemand dat leuk vinden. Voor het zelfde geld schrijf ik voor klein publiek. Een collega van mijn man, en een paar ‘aangewezen vrijwilligers’, die ook af en toe oppas nodig hebben.

Waar was ik, oh ja, bezuinigen. Wij doen niet anders. Vooral nu in het Coronatijdperk. Stel dat er opnieuw een golf komt, wil ik toch wel iets te eten in de kast hebben.

Moeilijk, heel moeilijk gaat dat worden. Wij hebben namelijk een kat… En niet zomaar 1.

Ik kan U verzekeren dat het érg goedkoop is om voorál géén kat te nemen…Goed je krijgt er dan onvoorwaardelijke liefde van en bla..bla..bla.. Ik zit al 11 jaar onder de krabben..en kleine bloeduitstortingen. Mijn cliënten er constant van verzekerend dat ik geen enge ziekte onder de leden heb,

Uhmm…kat.

Even voorstellen: Bibi

Mevrouw denkt dat zij een raskat is, maar nee. Wel pluizig met aan 1 pootje een krulletje, en volgens de dierenarts ( die buigend bij de deur gaat staan zodra ze ons ontwaart) een kruising met een boskat.

Hare hoogheid heeft ‘een ruisje bij het hart’, en sinds kort ook chronische bronchitis. Een tijdje terug geopereerd omdat ze een ontsteking had, en nu moet ze allerlei inentingen want Zij neemt haar intrek in een pension….Wij als personeel mogen constant de lege portemonnee trekken.

De bedoeling was om haar mee te nemen naar ons kasteel in La Ribière, dat zou voor het eerst zijn. Iets zegt me dat ze dit niet overleeft, of verdwaalt daar in de wildernis. Nu wij ook nog 3 weken verzorging en luxe onderkomen mogen betalen, blijven wij waarschijnlijk thuis…Geen geld meer voor de tol… Het ergst is nog dat deze kat ooit als kitten bij ons kwam. Was ergens waar ze te vaak alleen was. Bij iemand waar wij erg veel van houden, maar die het vertikt om kat alimentatie te betalen. Dus, dit is geen bezuinigen in geld, maar wel investeren in dierenliefde. Ook niet te zuinig mee zijn. Ik ga maar eens opslag vragen. Ik zal dan vrees ik zelf m’n uurtarief in mijn praktijk moeten opschroeven. Mijn man heeft het maar goed bekeken, naast dat hij bezuinigt ( wat ik hem heb bijgebracht) heeft hij ook nog een vrouw die zelf geld binnenbrengt. Da’s bezuinigen tot kunst verheffen 

Delen? Leuk! Dank je wel.